Vandaag naar het kantoor van 11.11.11 hier in Manila.
Nabespreking van het programma: eerst over de landhervorming, daarna met Jaybee over Palawan.
Tussendoor toonde Opel, de kokkin van 11.11.11 ons hoe je een smakelijke Filipijnse lunch kunt maken.
Tot slot nog een nabespreking met Gudrun van TRIAS over het eerste deel van onze reis.
Nog vlug dit berichtje intikken, want over 10 minuten vertrekt de bus naar de luchthaven.
Tot morgen, in België...
vrijdag 11 april 2014
Dag 19 - Hacienda Luisita
Vandaag krijgen we een onderdompeling in de thematiek
van de landhervorming. Het programma startte na de verdrijving van dictator
Marcos. Het idee is klassiek: de grond aan wie hem bewerkt. Voor een goede
landhervorming zijn twee elementen nodig: de verdeling, maar ook ondersteuning
van de nieuwe eigenaren: krediet, vorming en hulpmiddelen. Daar schort het in
de helft van de gevallen aan. En zonder steun is de hervorming dode letter.
Dat zien we op hacienda Luisita: een domein van 6.400
ha suikerrriet, waarvan er 4.000 verdeeld moeten worden. De landarbeiders
kennen alleen de teelt van het riet. Hen omscholen tot rijst- of groenteboeren
vraagt jaren begeleiding.
De situatie op deze hacienda is schrijnend. Het was
een van de eerste bezittingen die in aanmerking kwamen en bovendien een
politiek symbooldossier. De eigenaars zijn immers directe familie van de eerste
‘vrije’ presidente, Cory Aquino, moeder trouwens van de huidige president.
De eigenaars hebben er echter alles aan gedaan om het
proces te vertragen. Met wettelijke middelen en rechtszaken, maar ook met
geweld: de voorbije 10 jaar werden 7 boerenleiders vermoord. De leiders die we
spraken zijn stuk voor stuk werkloos gemaakt, want de familie heeft nog altijd
bijna alle grond en de suikerfabriek in bezit.
Tot nu hebben maar 100 van de 600 erkende eigenaars
hun grond effectief toebedeeld gekregen. Daarom gaat een groep boeren nu een lap
grond bezetten. Ze hakken het suikerriet uit om duidelijk te maken dat hun
geduld op is en dat ze los van de
afhankelijkheid van de fabriek. Aangezien ze geen ondersteuning van de overheid
krijgen, gaan ze met steun van 11.11.11, op stage bij bio boeren in de streek,
want ze willen zich richten op ‘organic farming’.
Dirk
Dag 18 - Straffe mannen
Terug in Puerto Princesa springen we voor de tweede keer binnen bij PNNI, het netwerk van ngo's in Palawan. Samen met ELAC, Environmental Legal Assistance Center, binden ze op ophefmakende wijze de strijd aan tegen milieudelinquenten. In de voortuin van hun kantoor is een museum met in beslag genomen goederen ingericht: boten, motorvoertuigen en 400 grote kettingzagen.
 |
| Kerstboom van kettingzagen |
Ook op zee slaan onze vrienden toe. Niet alleen tegen het transport van illegaal hout, ook tegen de vissers die met cyanide werken. Het vergif doodt de vissen niet meteen, maar verdooft ze. Ze drijven boven en worden meteen in bakken met zuiver water gezet. Na een paar dagen zijn ze weer de oude en worden ze levend aan Chinese restaurants aangeboden. Het koraal en alle andere dieren zijn in het giftige water achter gebleven en zo dood als wat...
 |
| Museum van in beslag genomen zaken |
Het spreekt vanzelf dat de rechtszaken en de inbeslagnames - de overtreders laten ze gaan als ze de namen van hun opdrachtgevers verklappen - een zware klap betekenen voor de zware jongens. De activisten krijgen dan ook doodsbedreigingen en 'Bobby' de leider van het PNNI slaapt geen twee nachten op dezelfde plek...
Chapeau voor deze mensen, maar we zijn wel bekommerd.
Dirk
donderdag 10 april 2014
Dag 17 - Homo toeristicus 2
 |
| Inschepen voor de ondergrondse rivier |
 |
| De ingang van de ondergrondse rivier, 1 van de 7 nieuwe wereldwonderen |
 |
| Een boottochtje door het beshcermde mangrovewoud |
 |
| Langs het strand terug naar het stadje |
maandag 7 april 2014
Dag 16 - En we rijden, rijden, rijden, rijden, rijden
1.
Stap in wie van Palawan
een mooie brok wilzien.
Dit uitgestrekte eiland
herken je nu misschien.
Van Rio Tuba naar P. Princessa
gaat onze rit vandaag
Zo'n zeven uren rijden
Soms snel, maar meestal traag.
Refr.
En we rijden (5x)
Met ons bus(je) door de Filipijnen
En we rijden (5x)
Door het warm, zonovergoten palmenland.
En we rijden (5x)
Proberen krampen te vermijden
En we rijden (12x) an
En we zweten... zeker weten...
En we hobbelen... en we schommelen...
En we leren... fotograferen...
We eten hapjes... doen leuke klapjes...
En we... ho hop stop
Tuut tuut tuut...
En we rijden...
2.
Op weg naar P. Princessa
herkennen we elke plek
En korte tussenstopjes
zijn heel erg in trek:
Aan't kerkhof, aan een fruitstand,
vlak naast de grote baan.
De enige "spiraalpalm"
van heel Palawan
Refr.
3.
Vier waterbuffels badend
in de schaduw van een brug.
Weverijtje gaan bekijken,
met souveniertjes terug.
Dirk is z'n bril verloren,
de hele groep zoekt mee.
(Even) paniek... maar teruggevonden !
We delen wel en wee.
Refr.
(op de melodie van "De autocar")
http://www.crescendo-music.com/instant-print/M-3982
Luce
Stap in wie van Palawaneen mooie brok wilzien.
Dit uitgestrekte eiland
herken je nu misschien.
Van Rio Tuba naar P. Princessa
gaat onze rit vandaag
Zo'n zeven uren rijden
Soms snel, maar meestal traag.
Refr.
En we rijden (5x)
Met ons bus(je) door de Filipijnen
En we rijden (5x)
Door het warm, zonovergoten palmenland.En we rijden (5x)
Proberen krampen te vermijden
En we rijden (12x) an
En we zweten... zeker weten...
En we hobbelen... en we schommelen...
En we leren... fotograferen...
We eten hapjes... doen leuke klapjes...
En we... ho hop stop
Tuut tuut tuut...
En we rijden...
2.
Op weg naar P. Princessaherkennen we elke plek
En korte tussenstopjes
zijn heel erg in trek:
Aan't kerkhof, aan een fruitstand,
vlak naast de grote baan.
De enige "spiraalpalm"
van heel Palawan
Refr.
3.
Vier waterbuffels badendin de schaduw van een brug.
Weverijtje gaan bekijken,
met souveniertjes terug.
Dirk is z'n bril verloren,
de hele groep zoekt mee.
(Even) paniek... maar teruggevonden !
We delen wel en wee.
Refr.
(op de melodie van "De autocar")
http://www.crescendo-music.com/instant-print/M-3982
Luce
zondag 6 april 2014
Dag 15 - Wel zondag, geen rustdag
De busjes brengen ons in anderhalf uur naar Bataraza, naar de Rio Tuba Nickel Mining company (RTNMC). We gaan een tour maken over de mijnsite op advies van Bantay Kita (BK), een 11.11.11-partner die werkt rond transparantie en betrouwbaarheid van mijnbouwbedrijven en ook rond de invloed van mijnbouw op mens en milieu.
Exploitatie, toegestaan in bepaalde gebieden, moet bijdragen aan de ontwikkeling van de Filipijnen en aan de strijd tegen de armoede. BK werkt hier samen met ATM.
Een luxebus van RTNMC rijdt ons over het terrein van 5000 ha, waarvan 600 ha in ontginning is op zoek naar nikkel en cobalt. Deze grond is eigendom van de overheid; RTNMC doet de uitbating. De beplanting is weg en de rode aarde is hier letterlijk opengereten. Overal liggen bergen grond in afwachting van vergruizing of een andere bewerking. Het hoogwaardige nikkel wordt gewonnen uit de vierde grondlaag. Er moet dus heel wat grond worden verzet.
Wat ons vooral interesseert is de rehabilitatie van het terrein. Die wordt reeds gestart onmiddellijk na de afgraving. De herbebossing is verplicht; er werden reeds allerlei boomsoorten gepland, maar sinds 2008 worden nog enkel inheemse soorten gebruikt die ter plaatste gekweekt worden. Een bosbouwkundige -in samenwerking met allerlei overheidsorganisaties- leidt de herbebossing in goede banen. Het werk wordt voornamelijk door IP's (= Indigenous People) uit de regio gedaan. De laatste tijd werken ook meer en meer vrouwen mee.
Er wordt nu ook geëxperimenteerd met het kweken van tillapia en aanleg van rijstvelden.
Bij de laatste stop zien we de negende fase van de ontzilting, een grote waterplas waarboven reigers en andere vogels cirkelen. Alle zware metalen moeten nu uit het water zijn. Het water vloeit dan terug naar de rivier.
De bus brengt ons naar de Guestlodge; we lunchen en krijgen daarna een uitgebreide presentatie met kans om vragen te stellen.
Dan gaan we nog op weg voor een bezoek aan een goed uitgebouwd hospitaal, een goed geëquipeerde school en een huisvestingsproject voor de IP's. Dit alles is georganiseerd en betaald door het bedrijf.
Het was een zeer interessant bezoek, maar we houden er een dubbel gevoel en veel vragen aan over. Wat als de mijn hier weggaat ? Joke herinnert ons aan de mijnsluitingen in Limburg...
Gelukkig zijn er organisaties die opkomen voor de rechten van de IP's en het milieu. Terecht worden ze gesteund door 11.11.11
Rita
Exploitatie, toegestaan in bepaalde gebieden, moet bijdragen aan de ontwikkeling van de Filipijnen en aan de strijd tegen de armoede. BK werkt hier samen met ATM.
Een luxebus van RTNMC rijdt ons over het terrein van 5000 ha, waarvan 600 ha in ontginning is op zoek naar nikkel en cobalt. Deze grond is eigendom van de overheid; RTNMC doet de uitbating. De beplanting is weg en de rode aarde is hier letterlijk opengereten. Overal liggen bergen grond in afwachting van vergruizing of een andere bewerking. Het hoogwaardige nikkel wordt gewonnen uit de vierde grondlaag. Er moet dus heel wat grond worden verzet.
Wat ons vooral interesseert is de rehabilitatie van het terrein. Die wordt reeds gestart onmiddellijk na de afgraving. De herbebossing is verplicht; er werden reeds allerlei boomsoorten gepland, maar sinds 2008 worden nog enkel inheemse soorten gebruikt die ter plaatste gekweekt worden. Een bosbouwkundige -in samenwerking met allerlei overheidsorganisaties- leidt de herbebossing in goede banen. Het werk wordt voornamelijk door IP's (= Indigenous People) uit de regio gedaan. De laatste tijd werken ook meer en meer vrouwen mee.
Er wordt nu ook geëxperimenteerd met het kweken van tillapia en aanleg van rijstvelden.
Bij de laatste stop zien we de negende fase van de ontzilting, een grote waterplas waarboven reigers en andere vogels cirkelen. Alle zware metalen moeten nu uit het water zijn. Het water vloeit dan terug naar de rivier.
De bus brengt ons naar de Guestlodge; we lunchen en krijgen daarna een uitgebreide presentatie met kans om vragen te stellen.
Dan gaan we nog op weg voor een bezoek aan een goed uitgebouwd hospitaal, een goed geëquipeerde school en een huisvestingsproject voor de IP's. Dit alles is georganiseerd en betaald door het bedrijf.
Het was een zeer interessant bezoek, maar we houden er een dubbel gevoel en veel vragen aan over. Wat als de mijn hier weggaat ? Joke herinnert ons aan de mijnsluitingen in Limburg...
Gelukkig zijn er organisaties die opkomen voor de rechten van de IP's en het milieu. Terecht worden ze gesteund door 11.11.11
Rita
Dag 14 - Sabsagang Falls
Het nachtje slapen verliep beter dan voorspeld, althans voor sommigen. Enkele gelukkigen onder ons hebben hier namelijk geen last van de gebruikelijke kwaaltjes zoals nekpijn, schouderpijn en rugpijn. Voor anderen verliep de nacht net zoals verwacht.
De gastgezinnen werden bedankt met kleine cadeautjes. Na een tas koffie vertrokken we omstreeks 6u30 richting Beach Karangan voor het ontbijt, rijst met verse vis, een groentenslaatje, verse kokosmelk voor de liefhebbers en een banaan als dessert. Dit keer werd het ontbijt opgediend op een bananenblad en ontvingen we geen vork en lepel. We mochten eten met onze rechter hand.
Na het ontbijt zetten we ons pad verder naar de Sabsabang waterval. Sommigen namen er een frisse duik in het water, andere profiteerden ervan om wat te rusten.
Na een poging om te wandelen naar een herbebossingssite die werd afgelast doordat het wandelpad in slechte staat was, kregen we een korte kookdemonstratie van een van de vrouwen van de IP's.
Ondertussen was het alweer tijd om te lunchen waarna we terugkeerden naar het Eco-resort Maruyog. Van de vrije middag werd gretig gebruik gemaakt om te rusten, te zwemmen en om het souvenirwinkeltje van onder tot boven te bekijken.
Lotte
Na het ontbijt zetten we ons pad verder naar de Sabsabang waterval. Sommigen namen er een frisse duik in het water, andere profiteerden ervan om wat te rusten.
Na een poging om te wandelen naar een herbebossingssite die werd afgelast doordat het wandelpad in slechte staat was, kregen we een korte kookdemonstratie van een van de vrouwen van de IP's.
Ondertussen was het alweer tijd om te lunchen waarna we terugkeerden naar het Eco-resort Maruyog. Van de vrije middag werd gretig gebruik gemaakt om te rusten, te zwemmen en om het souvenirwinkeltje van onder tot boven te bekijken.
Lotte
Dag 13 - De goede punten van Brooke’s Point
Een stralende zon nodigt iedereen uit voor een verrassende dag, ook hen die hun slaap lieten onderbreken door blaffende honden, grappige gekko’s of... reisgenoten.
We maken ons klaar voor ons logies bij de inheemse bevolking, maar eerst worden we verwacht op het gemeentehuis. Aan de ingang prijkt een getuigschrift dat in 2011 door het Ministerie van Binnenlandse Zaken werd uitgereikt en dat Brooke’s Point prijst voor zijn goed bestuur. Dat verdient 10 op 10 voor Brooke’s Point (en een bank vooruit).
Voorzitters van verschillende gemeentelijke comité's en de eerste schepen ontvangen ons glimlachend, maar hun vastberadenheid rond het thema mijnbouw is onwrikbaar: onder dit bestuur worden niet langer mijnbedrijven geduld. Mijnbouw ruineert het landschap, vervuilt de bodem en het water en levert voor de plaatselijke bevolking geen tewerkstelling op. Bovendien vormen ze een directe bedreiging voor het leven van de inheemse gemeenschappen. Ook olieplantages vormen een bedreiging voor de bevolking en biodiversiteit van Brooke’s Point en heel het unieke eiland Palawan.
In plaats van zich te laten verleiden door het grote ’gemakkelijke’ geld van mijnen en palmolieplantages, kiest het bestuur voor de duurzaamheid van een gevarieerde landbouw en ecotoerisme. Brooke’s Point heeft een mooie, propere en groene stad voor ogen. Natuurlijk is deze visie niet blijvend gegarandeerd. Een volgend bestuur kan gemakkelijk van koers veranderen. Daarom is het noodzakelijk blijvend aandacht te besteden aan informatie en bewustmaking, zodat deze visie door een breed publiek wordt gedragen.
Na de middag vertrekken we naar Katangbanwa, een inheemse gemeenschap waar we de nacht zullen doorbrengen. Nadat we onze ogen de kost hebben gegeven, worden we verwelkomd door kinderen. Drie jongens begeleiden drie meisjes op traditioneel slagwerk, en roepen daarmee de goede geesten op. Een oudere man die de leiding over deze gemeenschap blijkt te hebben, praat op deze geesten in en vraagt hen ons te aanvaarden als vrienden. We eten met hem het ritueel gezegende voedsel als teken van verbroedering.
Een twintigtal kinderen zingt hun trots uit over Palawan. Bij wijze van beloning schenken we hen pakketjes schoolgerief die ze dankbaar en nederig aannemen. We doen een poging om de contacten wat te versoepelen met ’’k Heb de zon zien zakken’, en ’Tiaiaia ho’, maar de onderdanige houding blijft hardnekkig.
Iedereen wordt een gastgezin toegewezen en we gaan ons installeren. Eigenlijk zien we er wat tegenop om de nacht te doorstaan: een rieten matje op een harde grond, een gat in de grond als toilet ergens ver weg in het donker en af en toe hanen die tegen elkaar op kraaien... Met een gezellige zangstonde proberen we onszelf moed in te zingen.
Nele
We maken ons klaar voor ons logies bij de inheemse bevolking, maar eerst worden we verwacht op het gemeentehuis. Aan de ingang prijkt een getuigschrift dat in 2011 door het Ministerie van Binnenlandse Zaken werd uitgereikt en dat Brooke’s Point prijst voor zijn goed bestuur. Dat verdient 10 op 10 voor Brooke’s Point (en een bank vooruit).
Voorzitters van verschillende gemeentelijke comité's en de eerste schepen ontvangen ons glimlachend, maar hun vastberadenheid rond het thema mijnbouw is onwrikbaar: onder dit bestuur worden niet langer mijnbedrijven geduld. Mijnbouw ruineert het landschap, vervuilt de bodem en het water en levert voor de plaatselijke bevolking geen tewerkstelling op. Bovendien vormen ze een directe bedreiging voor het leven van de inheemse gemeenschappen. Ook olieplantages vormen een bedreiging voor de bevolking en biodiversiteit van Brooke’s Point en heel het unieke eiland Palawan.
In plaats van zich te laten verleiden door het grote ’gemakkelijke’ geld van mijnen en palmolieplantages, kiest het bestuur voor de duurzaamheid van een gevarieerde landbouw en ecotoerisme. Brooke’s Point heeft een mooie, propere en groene stad voor ogen. Natuurlijk is deze visie niet blijvend gegarandeerd. Een volgend bestuur kan gemakkelijk van koers veranderen. Daarom is het noodzakelijk blijvend aandacht te besteden aan informatie en bewustmaking, zodat deze visie door een breed publiek wordt gedragen.
Na de middag vertrekken we naar Katangbanwa, een inheemse gemeenschap waar we de nacht zullen doorbrengen. Nadat we onze ogen de kost hebben gegeven, worden we verwelkomd door kinderen. Drie jongens begeleiden drie meisjes op traditioneel slagwerk, en roepen daarmee de goede geesten op. Een oudere man die de leiding over deze gemeenschap blijkt te hebben, praat op deze geesten in en vraagt hen ons te aanvaarden als vrienden. We eten met hem het ritueel gezegende voedsel als teken van verbroedering.
Een twintigtal kinderen zingt hun trots uit over Palawan. Bij wijze van beloning schenken we hen pakketjes schoolgerief die ze dankbaar en nederig aannemen. We doen een poging om de contacten wat te versoepelen met ’’k Heb de zon zien zakken’, en ’Tiaiaia ho’, maar de onderdanige houding blijft hardnekkig.
Iedereen wordt een gastgezin toegewezen en we gaan ons installeren. Eigenlijk zien we er wat tegenop om de nacht te doorstaan: een rieten matje op een harde grond, een gat in de grond als toilet ergens ver weg in het donker en af en toe hanen die tegen elkaar op kraaien... Met een gezellige zangstonde proberen we onszelf moed in te zingen.
Nele
donderdag 3 april 2014
Dag 12 - Op weg tussen bergen en zee
De weg van Puerto Princessa blijkt een volledige dagtrip te worden.
Onze eerste stop is bij een open gevangenis: de gevangenen leven in een dorp en werken overdag in de rijstvelden. Voor hen is onze "fotostop" een welkome onderbreking en ze kunnen bovendien enkele zelfgemaakte sleutelhangers slijten.
Middagpicknick aan de Estrella Falls tussen een massa binnenlandse toeristen: warm, druk!
Later nog een kort bezoek aan een tilapiafarm: mooie omgeving maar weinig vis (gisteren pas "geoost").
Trossen rode noten nodigen ons uit voor een laatste stop: hier zitten we midden tussen de oliepalmplantages!
In Brooke's Point aangekomen worden we ontvangen in het gemeenschapshuis Kalbanuan, gefinancierd door 'triple 11'.
Avondmaal en overnachten gebeuren in Eco Resort 'Mount Maruyog' weer te midden van een mooie tropische tuin, vol met geluksbrengende gekko's.
Patrick & Jeannine
Onze eerste stop is bij een open gevangenis: de gevangenen leven in een dorp en werken overdag in de rijstvelden. Voor hen is onze "fotostop" een welkome onderbreking en ze kunnen bovendien enkele zelfgemaakte sleutelhangers slijten.
Middagpicknick aan de Estrella Falls tussen een massa binnenlandse toeristen: warm, druk!
Later nog een kort bezoek aan een tilapiafarm: mooie omgeving maar weinig vis (gisteren pas "geoost").
Trossen rode noten nodigen ons uit voor een laatste stop: hier zitten we midden tussen de oliepalmplantages!
In Brooke's Point aangekomen worden we ontvangen in het gemeenschapshuis Kalbanuan, gefinancierd door 'triple 11'.
Avondmaal en overnachten gebeuren in Eco Resort 'Mount Maruyog' weer te midden van een mooie tropische tuin, vol met geluksbrengende gekko's.
Patrick & Jeannine
Dag 11 - Eindelijk compleet
Marcel, ons "nakomertje", is vannacht aangekomen. Mits lokale hulp kon hij veilig de overige deelnemers vervoegen. Om 6u zat hij al aan de ontbijttafel - grote honger of een kwestie van een goeie indruk te willen geven ?
Om 7u30 verzameling geblazen voor de vlucht naar Palawan met Jaybee, ATM-vertegenwoordiger.
's Middags geluncht in paradijselijk resort tussen de weelderige mangroves.
Rond 14u begon de uiteenzetting rond de niet-aflatende acties tegen de illegale mijnexploitaties (vnl. tin) en ongeregelde, destructieve vispraktijken (dynamiet, cyanide...). Ondanks felle tegenkantingen van diverse aard (corruptie) klinken her en der positieve geluiden die de sociaal-economische situatie van de gewone lokale bevolking alsmede de kwaliteit van het milieu ten goede kunnen komen. Een uitzonderlijk grote respons op een handtekeningenactie werd hierbij aangehaald.
Ingechekt in een gezellig 'groen' hotel, waarna vlakbij een uitgebreid avondmaal plaatsvond. Daarna was het voor de meesten blijkbaar nog te vroeg én te warm om onmiddellijk de kamer op te zoeken...
Marcel
(het nakomertje zelf)
Om 7u30 verzameling geblazen voor de vlucht naar Palawan met Jaybee, ATM-vertegenwoordiger.
's Middags geluncht in paradijselijk resort tussen de weelderige mangroves.
Rond 14u begon de uiteenzetting rond de niet-aflatende acties tegen de illegale mijnexploitaties (vnl. tin) en ongeregelde, destructieve vispraktijken (dynamiet, cyanide...). Ondanks felle tegenkantingen van diverse aard (corruptie) klinken her en der positieve geluiden die de sociaal-economische situatie van de gewone lokale bevolking alsmede de kwaliteit van het milieu ten goede kunnen komen. Een uitzonderlijk grote respons op een handtekeningenactie werd hierbij aangehaald.
Ingechekt in een gezellig 'groen' hotel, waarna vlakbij een uitgebreid avondmaal plaatsvond. Daarna was het voor de meesten blijkbaar nog te vroeg én te warm om onmiddellijk de kamer op te zoeken...
Marcel
(het nakomertje zelf)
Dag 10 - Hope for the Streetchildren
De voorbije dagen werden we al geconfronteerd met armoe en (over)leven in moeilijke omstandigheden. Toch blijft ons bezoek aan 'Child Hope', een project rond straatkinderen, een aangrijpende gebeurtenis. We bezoeken de afdeling in Baclaran, één van de 22 lokaties van ChildHope in de hoofdstad.
Een groepje van een 25-tal kinderen zat samen met hun streeteducator achter het huis. Onderwerp van de dag: gender roles. Verderop een busje, mobile health clinic, waar kinderen aanschuiven voor een doktersbezoek. Een jong meisje met een kleintje op de schoot, een ander meisje zwanger...
Naderhand werd ruim tijd besteed aan de verdere uiteenzetting van de werking van Child Hope.
In de late namiddag wachtte ons een brok ontspanning. Carlos, gids én entertainer, bracht ons in een uitgebreide rondleiding intramuros de geschiedenis van de Filipijnen bij aan de hand van een aantal markante figuren en gebeurtenissen.
En 's avonds in het restaurant was er tijd voor Rita, die... 64 werd en ons trakteerde op lekkere chocoladetaart.
Linda
Een groepje van een 25-tal kinderen zat samen met hun streeteducator achter het huis. Onderwerp van de dag: gender roles. Verderop een busje, mobile health clinic, waar kinderen aanschuiven voor een doktersbezoek. Een jong meisje met een kleintje op de schoot, een ander meisje zwanger...Naderhand werd ruim tijd besteed aan de verdere uiteenzetting van de werking van Child Hope.
In de late namiddag wachtte ons een brok ontspanning. Carlos, gids én entertainer, bracht ons in een uitgebreide rondleiding intramuros de geschiedenis van de Filipijnen bij aan de hand van een aantal markante figuren en gebeurtenissen.
Linda
Abonneren op:
Reacties (Atom)