Dag 8 - Op zoek naar walvishaaien

Vandaag maakten we o.a. een 3-uren-durende boottocht opzoek naar walvishaaien.

No luck today
the shark has gone away
the company is sad
and Dirk he is not glad

Why did they go?
They needn't leave us so!
What will we tell at home ?
They left us all alone...

What can we do?
The shark says toodeloo
It didn't want to stay
and went on holiday

(op de melodie van 'No Milk Today')

Patrick, Jeannine, Yvonne

We stelden ons dan maar tevreden met het polyesteren exemplaar voor ons hotel...

Onderweg

On the Road

In het zuidoosten van het eiland Luzon
reisden we van Labo via Nagaen Pili naar Sorsogon
Een stampvolle bus: zestien plus twee

alle bagage ging op de achterbanken mee

Eén grote tweevaksbaan van noord naar zuid

links en rechts kom je op zandwegen uit

Geen voetpad, wonen op de rand van de baan

overleven tussen verkeersdrukte, stof en lawaai

Uren rijden, zweten, genieten en ook suffen

omgeving ontdekken, foto's maken om mee te bluffen
Babbelen, zwanzen, lezen, veel drinken
Ogen wijd open zonder verpinken

Zoveel te zien, ik wil het onthouden!
Maak dus een lijstje om bij te houden:
opgestapelde vrachtwagens, tricycles en bussen
Rijstvelden, mango en palmen ertussen,
Eenzame fietser, files, wegenwerken,

sloppenwijken, villa's en vele kerken,

lachende mensen, kleurige wasjes,

drogende rijstkorrels op rieten matjes,
golfplaat en bamboe 'muren', bladerdak,
stapels eierdozen op moto... op zijn gemak

Wij in eerste versnelling de bergen op
soms een korte tankbeurtstop

We kruisen hoogspanninslijnen en rivieren,

ongebruikte spoorlijnen die de buurt ontsieren

Naast 't spoor wonen gezinnen op één rij

zonder omheining, geen ruimte, zij aan zij

We passeren ook scholen met vlaggen, in feest

eind van een schooljaar dat mooi is geweest.

Stalletjes met meubels, bezems, slippers en vruchten

Dorpen met winkels en honderden gehuchten

Supporterende massa: een hanengevecht!

Reclameborden, 'verborgen' vuilnisbelt.

Zo rijden we uren de Filipijnen door

Enthousiaste reizigers... We gaan ervoor!

Luce



 

Dag 7 - Homo Toeristicus

.We hebben vandaag een 'vrije dag', maar sommigen lopen al om 7u 30 op straat om de sfeer op te snuiven. Ze snuiven vooral blauwe benzinedampen, van de kleurige jeepneys en ontelbare tricycles. 
Het is al flink warm en de lucht is strakblauw
Bij het ontbijt hebben de pancakes met banaan verdiend succes.
We verplaatsen ons vandaag van Sorsogon naar het toeristische Donsol
Onderweg wordt gestopt om de cameraclub te plezieren: een pittoreske borstelmaker aan het werk! En verder bezoeken we een overdekte markt, waar visjes liggen uitgestald op de sudokubladzijde van de krant, een zwerfhond wat vleesresten worden toegestopt en allerlei bekende en onbekende voedingswaren liggen te lonken.
We slurpen overheerlijke chocoladeshake door een maxi-rietje. Bovenop liggen een soort gummisnoepjes!
En eens ter bestemming komt er geen eind aan de toeristische geneugten: zwemwater op lichaamstemperatuur, natje en droogje op een luchtig terras, schilderachtige zonsondergang... U vraagt, wij draaien. Sommigen doen een wasje, anderen passen snorkelmaskers en bijpassende zwemvliezen ( come and see tomorrow).
Maar de avond brengt de mooiste verrassing: in het pikdonker varen we de rivier op. De sterrenhemel is van een onaardse schoonheid , maar krijgt sterke concurrentie van duizenden vuurvliegjes die dansen langs de oever.We komen zo dichtbij dat we ze kunnen aanraken! Onvergetelijk.

De boog kan niet altijd gespannen staan. (wordt vervolgd...)

Yvonne

Dag 6 - De realiteit van klimaatverandering

Onze eerste stop was bij de kerk van Daragan. Na het bezoek wandelden we naar een plaatselijk restaurant. En plots begon het keihard te regenen. Door de plotse regen versnelden we onze pas. Binnen kreeg Dirk telefoon van Patrick, Yvonne en Jeannine dat ze de groep waren kwijtgeraakt. Gelukkig zagen ze de bus staan en heeft de chauffeur hen terug op het rechte pad gebracht.

In het restaurant kregen we een kookdemonstratie; er werd ons getoond hoe je 'Bicol Express' klaarmaakt.


Na de maaltijd gaf Shirley van de organisatie Coastal Core een inleiding. Coastal Core is lid van Aksyon Klima, een netwerk van ngo's. Deze streek is een risicogebied in verband met het klimaat; ze hebben vulkanen, tyfoons en meer regen en stormen ten gevolge van de klimaatverandering. De grootste slachtoffers hiervan zijn de vissers. Coastal Core werkt samen met de lokale overheid. Nochtans zijn de inwoners -sinds het Marcosregime- argwanend tegenover die overheid, zowel lokale als hogere overheden.

Rita speldt de burgemeester een pin van 11.11.11 op

Die samenwerking konden we ervaren tijdens ons bezoek aan de burgemeester, mevrouw Sally A. Lee. Haar stad, Sorsogon, is een van de vier steden in de wereld die uitgekozen werden om deel te nemen aan het pilootproject 'Citizens Change Project'. Ze probeert een dynamiek inzake bewustmaking bij de lokale bevolking op gang te brengen. Ieder van ons was sterk onder de indruk van deze 71-jarige, gedreven madam.





Coastal Core begeleidt de vissersgemeenschappen bij het verwerven van bijkomende inkomsten uit andere activiteiten dan de visvangst. We bezochten een coöperatieve waar ze van diverse soorten bladeren manden, tassen e.d. vlechten. Van de afval wordt organische meststof gemaakt en briquetten voor de oventjes.



Met een zonsondergang boven zee besloten we onze dag.

Linda, Anita, Yvonne, Melt

Dag 5 - MMMMMMMMelk

Na een luchtig ontbijt ging de bus richting San Jose Pili waar we door de Bicol Federation of Dairy werden opgewacht. De voorzitter vertelde over de structuur van zijn federatie. Die federatie was opgericht om schoolkinderen melk te geven in een periode dat er veel ondervoeding was. In 2005 hebben ze 300 koeien uit Nieuw-Zeeland gekregen om op te starten. De boeren hebben te weinig kennis over het voeden en verzorgen van de dieren en het verwerken van de melk. Daarvoor krijgen ze ondersteuning van TRIAS. Daarna werden we rondgeleid langs de verwerkingsinstallaties. Het bezoek werd afgerond met een aantal proevertjes: gewone melk, chocomelk, verse kaas, een soort van pudding...



We brachten ook een bezoek aan twee boerderijen die lid zijn van de coöperatie. Daar leerden we dat er problemen zijn met de fertiliteit en de productiviteit van de koeien. Gelukkig hebben de boeren nog andere bronnen van inkomsten: suikerriet, kokos, rijst...

Melt, die zelf uit een veehoudersfamilie stamt, discussieerde volop mee met de plaatselijke boeren over kunstmatige inseminatie en droogstaande koeien...

We hoorden een enthousiaste uitleg van Competencia, een boerin, waarin ze vertelde dat ze dankzij de opbrengst van de zuivel en de verkoop van kalfjes haar 3 zonen kon laten studeren. Ze straalde daarbij en stond 100 procent achter het initiatief.

Elk bezoek wordt afgesloten met diverse 'snacks' waarna wij als dank het klimaatlied zingen. En de laatste keer zong Competencia uit volle borst mee.

Linda, Yvonne, Jeannine, Geert

Dag 4 - Vanalles met ananas

van onze verslaggever ter plaatse

Vandaag bezochten we "Labo Progressive Multipurpose Cooperation", een coöperatie in het stadje Labo die zich bezig houdt met microfinanciering en vooral met productie en verwerking van ananas. Ze raden hun leden, kleine farmers, aan te diversifiëren.

Ze lieten ons kennis maken met de verschillende stadia van de ananasproductie. We begonnen op het veld waar we leerden dat een ananas 14 maanden tijd nodig heeft van planten tot de oogst van de vrucht. Enkelen onder ons moesten de handen letterlijk 'in de mouwen steken' om zelf ananassen te oogsten. Ook de bladeren van de plant werden geoogst.

De mooiste ananassen worden op de markt verkocht. Van de andere wordt ananassap gemaakt of gedroogde ananasschilfers, allebei lekker.

De bladeren worden gestript tot vezels, machinaal of met de hand. De met de hand gestripte vezels zijn veel fijner dan de machinale. Nele liet zien dat ze een waardige kleindochter van een Westvlaamse vlasboer is en stripte er ook lustig op los. Van de vezels worden draden gemaakt - hiervoor worden ook gevangenen ingezet. Van de draden worden doeken geweven waarvan ook kleding gemaakt wordt.

De organisatie TRIAS helpt hen om betere afzetmogelijkheden te vinden.

De afval wordt ook nog verder verwerkt tot compost die gebruikt wordt in hun biologische groententuin.

Er zit meer in ananassapje dan je denkt...

Jeanine, Yvonne, Patrick, Luce

P.S.: We dineerden romantisch aan de rand van het water.

Dag 3 - Suiker, abaca en citronella

Vanmorgen zagen we Joke en Rita terug. Ze zijn gisteravond om 21u met de bus in Manila vertrokken en hier in Daet aangekomen rond 5u30. Citas stond hen daar op te wachten. Gelukkig was er nog ontbijt voor hen. Blijkbaar heeft hun piloot tweemaal geprobeerd om te landen, waarna het vliegveld gesloten werd en ze dus noodgedwongen moesten terugkeren naar Manila.

Elvie, verantwoordelijke van TRIAS, nam ons vandaag onder zijn hoede. TRIAS geeft ondersteuning aan basisorganisaties.

Vooreerst werden we ontvangen door de burgemeester van Daet, de hoofdstad van het gelijknamige district. Hij vindt het lovenswaardig dat wij uit curiositeit en solidariteit de Filipijnen willen bezoeken. Hij vindt het belangrijk dat wij in het land kunnen ervaren hoe de Filipino's leven en daar thuis over kunnen getuigen. Hij zelf neemt ook initiatieven om het inkomen van de lokale bevolking op te krikken.

De eerste coöperatie die we bezochten, was Toa Kalikason. Zij doen onder andere aan bouwbeheer. Ze toonden ons een kwekerij van abaca, betelnoot, nara en een duurzame houtsoort. Ze moedigen andere landbouwers aan om hetzelfde te doen en dat hebben we in de praktijk op de plantage kunnen zien.

We zagen drie verschillende verwerkingsprocessen:
1. van rietsuiker stengel tot suiker
2. van abaca tot teenslippers
3. van citronella tot olie, kaarsen...

Eindelijk konden we de benen strekken. Een fikse wandeling naar en door de plantage, schuiven op de kleigrond en tussendoor een flinke regenbui.

We namen afscheid met een groepsfoto voor het spandoek dat zij ter gelegenheid van ons bezoek speciaal hadden laten maken.

Het is hier de kokosstreek. De noten worden nu volop geoogst. We hebben ze zien transporteren op alle mogelijke wijzen: vrachtwagens, karbouw, brommer, in onze bus... En 't is ook lekker...

Luce, Patrick en Geert

Dag 2 - Een dag vol verrassingen

Vandaag vliegen we naar Naga, een stadje op de zuidelijke uitloper van het eiland Luzon in de provincie Camarines Norte.

6u15 De bus vertrekt naar de luchthaven. Ons ontbijt hebben we meegekregen in kartonnen doosjes. Bagage inchecken, veiligheidscontrole, en daarna eindelijk onze ochtendkoffie.

9u00 Naar de gate om te boarden. "Onze excuses maar het vliegtuig heeft 30 minuten vertraging." We wachten geduldig en zien de passagiers van een volgende vlucht naar hun vliegtuig vertrekken.

9u30 "Sorry, maar de vlucht is afgelast wegens het slechte weer." We werden naar de aankomsthal gebracht om onze bagage van de band te nemen. Daarna terug naar boven om de vlucht te laten omboeken. De dame achter de balie deed haar best maar een groep van 16 personen omboeken is blijkbaar niet zo simpel. Uiteindelijk konden we mee met een vlucht naar Legazpi, ongeveer 95 km verder naar het zuiden. Maar... er is blijkbaar geen plaats meer voor 16 maar slechts voor 14. De twee personen die laatst zouden ingetikt worden, vielen af: Joke en Rita. Niet getreurd echter ze konden wel met de volgende vlucht mee. Wij zouden hen dan wel opwachten op de luchthaven van Legazpi.

10u15 Snel door de veiligheidscontrole en naar de gate want anders missen we deze vlucht misschien nog. Net voor het sluiten van de gate konden we met 14 mensen op het vliegtuig.

10u45 "Welkom aan boord. Maar door het slechte weer in Legazpi kunnen we nog niet vertrekken. We wachten nog maximum 30 minuten en indien het dan niet beter is, moet er terug ontscheept worden."

11u10 "Het weer is beter in Legazpi, we vertrekken."

12u25 Aankomst in Legazpi. We kregen elk een geel parapluutje om door de regen van het vliegtuig naar de aankomsthhal te wandelen.

Na het afhalen van de bagage, trokken we naar het luchthavenrestaurant om iets te eten. Een beambte van de luchthaven zou ons verwittigen wanneer het vliegtuig van onze nakomertjes zou landen.

14u00 "Het vliegtuig van jullie collega's is in aantocht."

14u15 "Het vliegtuig is er, maar kan nog niet landen."

14u30 "Die vlucht is afgelast." Bleek dat het vliegtuig teruggekeerd was naar Manila. We hebben gehoord dat de landingsbaan te nat (lees: te glad) was. Citas begint onmiddellijk te telefoneren. Frances, een collega in Manila, zal onze twee ongeluksvogels opwachten. Er wordt gezocht naar andere vluchten, maar uiteindelijk wordt er beslist dat ze met de nachtbus naar het stadje Daet zullen reizen. Op die manier zijn ze het snelst terug bij de groep.

14u45 We vertrekken met de bus vanuit de luchthaven van Legazpi naar Daet. Rond 17u00 bereikten we Naga, waar we oorspronkelijk rond 10u30 zouden aangekomen zijn. We pikten er Elvie, de vertegenwoordiger van Trias, op en reden verder naar een vakantieresort in de buurt van Daet, ons verblijf voor de volgende 2 nachten. Rond 20u15 kwamen we daar dan uiteindelijk aan.

Het bordje vooraan in onze bus sprak boekdelen; het was een: 

Dag 1: Manila

Op het 11.11.11-kantoor in Quezon City (deelgemeente van Manila) kregen we een eerste briefing. Sitas en Frances stelden de partnerorganisaties voor die we tijdens onze reis zullen ontmoeten. Na onze lunch, ter plaatse bereid door Opel en Berna, reden we naar park Velasquez in Makati. Eenmaal per jaar wordt daar een kunstmarkt georganiseerd in samenwerking met het museum en diverse kunstscholen. Het aanbod varieerde van schilderijen, keramiek, tot recyclage kunst. Na een avondmaal in een plaatselijk restaurant wandelden we terug naar het hotel. Nog vlug dit verslagje intikken en dan vroeg onder de wol, want morgen vertrekken we om 6 uur naar de luchthaven.

 

Aangekomen

Onze eerste nacht in de Filipijnen zit er op. Iedereen heeft goed geslapen. Over een halfuurtje vertrekken we naar het Filipijnse 11.11.11-kantoor.
Daarna nog een rondwandeling om (letterlijk en figuurlijk) te acclimatiseren.

We vertrekken

Vrijdag 21 maart vertrekken 15 11.11.11-vrijwilligers en –sympathisanten voor een ruim drieweekse beleefreis naar de Filipijnen.

Vanaf 1 april wordt onze groep versterkt door Marcel, ons 16de lid. Voor de duidelijkheid: we komen niet in de zones die door de tyfoon Haiyan werden getroffen. We bezoeken maar 2 van de 7.000 eilanden.

We starten op Luzon, het grote eiland waarop Manilla ligt. We verlaten de hoofdstad zo snel mogelijk om in het zuidwesten, Camarines Norte, een aantal programma's van Trias te bezoeken. Daarin staat het klein ondernemerschap en in het bijzonder de verwerking van landbouwproducten centraal. Met de organisatie Aksyon Klima bekijken we hoe boeren en vissers zich proberen aan te passen aan de klimaatverandering.

De Filipijnen vormen een van de eilanden die hierdoor het meest bedreigd worden. In het tweede luik van de reis verkennen een flink deel van het bijna 500 km lange eiland Palawan met Jaybee van ATM, de alliantie tegen de mijnbouw.

Palawan is ecologisch en etnologisch zeer interessant. Er geldt een kapverbod op het regenwoud en er werden al 7 miljoen(!) handtekeningen ingezameld om het eiland vrij te maken van de desastreuze mijnbouw. Ecotoerisme vormt een interessant alternatief en dat gaan we ook testen.

Uiteraard staat er nog veel meer op het programma.